شعر

 

«چه چشم‌هایی داشتید شما پیش از شروع شلوغی» (براهنی، اسماعیل)

 

در غیر اینصورت به هیچ‌وجه

اینجا نبوده‌ام و خواهم گفت اینجا نبوده‌ام

برای مثال فردا اینجا نبوده‌ام و خواهم گفت

پدر متوجه شدی که از بالای تخت من رفتی توی کوچه دراز کشیدی وُ نور بالای نور بود که می‌زدند ماشین‌ها

چه سرعتی می‌گرفت چشم‌ توی ماشین‌ها

چه لعبتی ای وای

بعد دست‌های من را داشتی؟

از میز شام گذشت رفت به شیشه‌ی پنجره چسبید

به شیشه‌ی ماشین‌ها

تو را گرفت بالای ردّ نور و چشم‌ها توقف کرد و شیشه‌های پنجره پایین ریخت

و ردّ نور به حالت زخم می‌گرفت و آب می‌آورد و می‌پیچید و تمام کوچه را گیاهی می‌کرد

چقدر ناز شد کوچه‌ی پدری

و ردً نور در چشم های تماشاچی از شیشه‌ی متلاشی چه کهکشان سبز و آبی و سردی ساخت

و من که از بدن‌ام سرد می‌شوم و اشک می‌ریزم پریده‌ام

و این که از زیر پوست معلوم‌ام وقتی که می‌ترسم پریده‌ام

و دست‌هایم دیگر نبوده‌اند

اینجا نبوده‌ام و خواهم گفت اینجا نبوده‌ام

برای مثال عصر بود که اینجا نبوده‌ام

خورشید قشنگ بود و مثل قاچ بزرگ گوجه فرنگی در ساندویچ ساختمان‌های بلندِ کوچه ی باریک می‌چکید

یک دسته چشم می‌پرید و خون می‌کرد و چون از رو‌به‌رو به پشت سرم می‌رفت فهمیدم من هم بدن دارم

و دفعه‌ی بعد توی تخت بود که فهمیدم بدن دارم

روز با روپوش سفید و پاشنه‌های بلند سر رسید و نور انداخت توی تخم چشمانم

چشمم می‌پرید و پنجره می‌کوبید و خون می‌کرد

با اینکه خجالت‌آور بود

گفتم علائم حیاتی‌ام را نشان بدهم تا دستم شاید جدا شود از روز برگردد روی صورتم من را به یاد بیاورد و منتشر نشود

مجبور می‌شدم که بگویم

اما اگر میله‌های تخت آن را برش بزند

یا نور‌های کم‌مصرف آن را برش بزند

یا شقّه‌های آب آن را برش بزند

منتشر بخواهد شد

در غیر اینصورت به هیچ‌وجه

اینجا نبوده‌ام و خواهم گفت اینجا نبوده‌ام

از بس که زیر آب دراز می‌کشم ای عشق

از بس که زیر آب دراز می‌کشم مهربان شده‌ام

و چشم‌هایی از صدف اینجاست که باز ‌می‌شود توی تاریکی و همان‌طور باز می‌ماند و می‌تابد تا مطمئن شود که برگشته‌ام در آب

اما من حواسم هست

وقتی که می‌آیند پشت در و از حمام می‌خواهند من را تحویل‌شان بدهد

حمام مادری می‌کند و می‌گوید که اینجا نبوده‌ام

من حواسم هست

رنگ ها برای همین است که شیشه‌ای شده‌اند

و آب برای همین است که سرد می‌شود و نور‌های محیطی را به روی بدن جذب می‌کند و من برای همین است که گفته‌ام بدن‌ام را نگه دارید تا شیشه‌ها را دربیاورم

چرا چراغ را روشن گذاشته‌ای؟

وقتی که می‌خندی عشق من به‌ هم می‌ریزم

وقتی که می‌خندی مثل اینکه صدایش را نمی‌شنوی و خنده باد می‌کند و با صدای زنبوریِ بریده‌ای خالی می‌شود می‌گویی چرا نگاهم نمی‌کنی و می‌خندی مثل اینکه صدایش را نمی‌شنوی و خنده باد می‌کند و با صدای زنبوریِ بریده‌ای خالی می‌شود می‌گویی چرا نگاهم نمی‌کنی و می‌خندی مثل اینکه صدایش را نمی‌شنوی و خنده باد می‌کند می‌ماند روی آب

اما من حواسم هست

آب سرد است و خونِ دهان‌ات را سیاه می‌کند

چرا نگاهم نمی‌کنی

اولین بار کی اتفاق افتاد

اولین بار کی شباهت زیاد شد

بار بعدی تو را از پشت توی جمعیت شناختم اما حافظه‌ی جمعی یاری نکرد و گاز بیشتر شد و گمت کردم

اینکه جمعیت دارای خاصیت گازی‌‌ست و از درز پنجر‌ه‌‌ها وارد می‌شود و ساکنین را دنبال می‌کند و از راه‌پله‌ پایین می‌اورد خوب است

یعنی اشتباه نمی‌کنم و اینجا نبوده‌ام

و اینکه آب خاصیت پاک‌کنندگی‌اش را از دست می‌دهد و خاصیت آغشتگی‌اش را در اشکالی نظیر زنبق‌های تاریک و نور‌های خرامان منتشر می‌کند

یعنی حرارتش را از دست داده است

و اینکه خون دهان‌ات من را سوی تو خواهد برد

و اینکه خون دهانت سیاه می‌شود و هیچ‌کس نخواهد دید

یعنی گاز می‌زنند و چشم‌ها شیشه‌ای می‌شود و تاریک است

یعنی کار روز به آخر رسیده است و صدای پاشنه‌های بلند توی راه‌پله محو می‌شود

چرا نمی توانم ببینمت

اینجا نبوده‌ام و خواهم گفت اینجا نبوده‌ام

کی شباهت زیاد شد

کی شباهت زیاد شد

داشتم صورت‌ات را پاک می‌کردم که از نیم‌رخ پَرِش برداشت وَ در توقف آخر به نزدیک آمد و جمعیت فضایی را که می‌شکافت دوباره پر می‌کرد

از اینکه نگاهم نمی‌کردی به گذشته برگشتم اما حافظه‌ام برای اینکه بدن نداشت فروپاشید

دیدم عکس‌ات را مثل اینکه وحشت کرده ای بالا گرفته‌ای و هرچه پیش‌تر می‌آمدی شباهت‌ات فروکش می‌کرد

گفتم صورت‌ات که از فرط لاغری به رشد استخوان‌های گیجگا‌هی سرعت وحشیانه‌ای بخشیده چه غم‌بار است

دست‌های من که صورت‌مان را لمس می‌کند و چیزی به خاطر نمی‌آورد چه غم‌بار است

دست‌های من که بیرون آب لرزشی عصبی دارد

دست‌های من که پیر می‌شود در آب غم‌بار است

تو را نشان کرده‌اند توی جمعیت

وقتی که گاز پراکنده می‌شود و فوج ساچمه‌های شکاری غزل‌خوان‌اند

تو را و شاخ‌های گیجگاهی جوان‌ات را نشان کرده‌ بوده‌اند

و من که از بدن‌ام سرد می‌شوم و اشک می‌ریزم پریده‌ام

و این که از زیر پوست معلوم‌ام وقتی که می‌ترسم پریده‌ام

و دست‌هایم دیگر نبوده‌اند

اینجا نبوده‌ام و خواهم گفت اینجا نبوده‌ام

از راه‌پله آمدم پایین

تاریکی به صورت‌ام می‌چسبید و پوستم را صاف می‌کرد و جوان بودم

دیدم دراز کشیده‌ای روی آسفالت و نور‌های محیطی روی‌ات خمیده‌اند و آب‌های سرد و راکد خیابان را برای آیین شستشو آماده می‌کنند

بعد از آنکه دهان‌ات را پاک می‌کردند و سردی به صورت‌ات می‌رفت با چشم‌هایی از صدف برگشت تا مطمئن شود روز است و خونی باقی نمی‌ماند

وقتی از میان جمعیت عکس‌ات دوباره نمایان شد دیدم شباهت غیر‌قابل انکار است

برگشتم توی صورت پدرم اما سیاهیِ خون در گاز منتشر شده‌ بود و پیریِ رونده‌ی دست‌هایم را که بر پایه‌های تخت می‌پیچید و تا گلوی پنجره می‌رفت می‌خشکاند

پدر متوجه شدی چطور اتفاق افتاد؟

ما نباید اعتماد می‌کردیم

به چشم‌های توی ماشین‌ها و لابه‌لای درختان به چشم‌های گریخته از پشت سر گذران به دسته‌ی چشم‌هایی که صبح‌ها پشت پنجره  می‌آمد و خون می‌خواست نباید خیره می‌شدیم

وقتی قرار بود خیابان را به حالت پیش از شلوغی درآوریم

برای شستن خون از آب سرد نه

از آب سرد نباید استفاده می‌کردیم

باید دوشی به نوبت می‌گرفتیم و شام می‌خوردیم و پنجره را باز می‌کردیم و زیر نور‌های محیطی به شاخ‌های درخشان و نورس‌مان نگاه می‌کردیم

و پیش از آنکه بوق شکارچیان خیابان خبر کند

می‌دانستیم گوزن‌های کاملی شده‌ایم

 

 

 

 

 

شعر

 

پی نوشت1: من از چوب های بار زده ، دریای خشک شده، از گیاهی که در گِل نمیرود، از شکوفه و نارنج و ترس رنج نمیبردم. آدامس ها یکی بودند، اما در دهان مدیران طعمی داشت و در دهان کارگری طعمی دیگر. زمانی که بدنم بوی خوبی نمیداد و پدر در چشم هایم بدنیا می آمد، ترجیح شد بگویم سلام: و او که تا میرفت دوباره سنگ را روی چشم هایش بگذارد و از گوش بکشد بیرون بگویم: دریا طوفان داره واای، باد و باران داره واای، گیله مردای خوانههه… بگویم آقای ایکس نگران شلوارش در لگد شدگی بود که گِلی نشود. و اگر شد تو توی گورت خوابیده ای، او هم می آید کنارت. ادامه مطلب

شعر

خط تولید

 

رفیقم

این یک متد ِ اسنایپری‌ست

متد ِ تک‌تیر‌انداز‌ها

گلنگدن را که می‌کشند

هدف ِ اولی را که زوم می‌کنند

دست روی ماشه که می‌برند

فشار که می‌دهند

آن تیر نیست که به سمت ِ مسابقه‌ی هر کس بیشتر زد مدال بزرگتری می‌گیرد‌شان پرتاب می‌­کند ادامه مطلب

شعر

وقتی شنیدم مرده است
تمام روز به بیهودگی سه شکل حرف سین به حروف مشابه و به حروف تنها فکر می‌کردم به اینکه مطیع کردن زبان به از کار افتادن حواس می‌انجامد
زبان فریب‌خورده بیمار می‌شود
اما شهامت پذیرش بیماری را ندارد
استاد زبان‌شناسی ما صدایش به سختی شنیده می‌شد روزی که پای تخته نوشت بیهودگی از لا‌به‌لای منفاذ یک رس چند میکرونی تا عصب‌های مرکزی یک ساقه خوش‌قد‌و‌بالای خزنده می‌روید و قدرت می‌گیرد ادامه مطلب

شعر

حالا که قاب روبروت به عصب رسیده
حالا که بینایی‌ات را دست گرفته‌ای
هی می‌کشی رنگها به زانو
هو می‌کشی و قلمها به رقص
حالا که آبوها از گِل درآمده‌اند ادامه مطلب

شعر

کریستیانو رونالدو پیرهنش را در شادی بعدِ گل وقتی در آورد

وقتی بالا گرفت رو به طرفدارانِ بارسا

وقتی دوربین‌های نیکون، با لنزِ تلهء خودکار چلیک‌چلیک صدا کردند

و گزارشگر فریاد زد؛ ادامه مطلب

شعر

کمونیست‌ها از آنچه فکر می‌کنید به شما نزدیک‌ترند

 

کسی که در اتوبوس صندلیش را به دیگری می‌دهد کمونیست است.

کسی که از عابربانک رسید نمی‌گیرد کمونیست است.

کسی که کفشش را واکس نمی‌زند کمونیست است. ادامه مطلب

شعر

 

فقط خورشید نیست
چیزی در شب، هم می تواند چشم را بزند.
اگر تو هم مسیر حرکت آن کلاغ را دنبال کنی؛
بال می زند و شبانه می بینی
چگونه هجوم سوزن در چشم
.
که ناله می کنند به چشممان ادامه مطلب